WANDELFRANS

Wekker op half 5 gezet. Om 3 over 5 liep ik buiten. Volgens de digitale display op het provinciehuis was het 10 graden. Voor mijn gevoel was het 15. Ik had een wandeling Hooiweg in gedachten, zoals wandeling 22 en 23. Maar het is een korter rondje geworden: Valkenhorst, ongeveer zoals wandeling 24. Het is echt wel heel leuk om in het donker al buiten te wandelen. Pas om kwart over 6 werd het licht en om kwart voor 7 was de zon eindelijk boven de horizon. Op het Herinneringspad en de Gooseveldweg, wegen die niet verhard zijn, maar een grindtop hebben, vreesde ik de kleine steentjes in mijn schoenen - dat viel wel mee. Het Hoekserfpad, aan de oostkant van de Wijthmenerplas, is ook niet verhard. Daar wisten enkele kleine steentjes wél aan boord van mijn schoenen te komen. Aan het begin van de Nieuwe Weteringkade deden mijn voeten al pijn; links een blaar op de bal van mijn voet, rechts de blaar op de hak van vorige keer; bovendien gaf een pees in de middenvoet/wreef af en toe een steken...

Ik had mijn wekker op 4 uur gezet. De weer-app had aangegeven dat het tussen 4 en 7 het koelst zou zijn; ongeveer 19 graden. Om kwart voor 5 liep ik buiten. Dezelfde route als wandeling 25, maar dan linksom, dus vanaf huis via de Assendorperstraat naar Zwolle-Zuid en verder. Al op de Assendorperstraat werd me duidelijk dat de luchtvochtigheid erg hoog was; niet eerder raakte mijn shirt zó snel doorweekt. De wandelroute door Zwolle-Zuid, waarvoor ik op 21 juli nog een kaart had gebruikt, wees zich nu vanzelf. Ik liep stevig door, om zo snel mogelijk buiten de bebouwde kom aan de rand van het Zandhovebos te geraken. Daar zou ik nog even van de sterrenhemel kunnen genieten, maar het was eigenlijk al te licht. Over het Marsveld lag al een dikke ochtendnevel. Iets verder, waar het bosgebied dicht langs de Wijheseweg loopt, vergiste ik me in het pad; ik liep niet over het wandelpad, maar over een ruiterpad, 50 meter dichterbij de weg. Dat is lastig lopen en dat heeft me wat vertraagd. Toen...

Achttien dagen is ongeveer tweeëneenhalve week. Die tijd, sinds de vorige wandeling, heb ik het niet voor elkaar gekregen me tot wandelen te zetten. Duizend redenen. Ik weet het, wandelen is juist een middel om die redenen kwijt te raken. Daarom heb ik gisteravond besloten om de wandeling van vandaag te gaan maken. Ik wilde de weg van Wijthmen naar Herfte lopen; er is een machtig leuk binnendoorweggetje, de Veldwijkweg, een boerenkarrenpad, dat in het midden gedeeltelijk is verhard met betonnen profielen en bermtegels. Het heeft geen andere functie dan juist de twee boerderijen die eraan liggen met elkaar en met de omliggende wegen te verbinden: aan de zuidkant de Erfgenamenweg en aan de noordkant de Eierweg. Via Herfte richting Isala over de Gooseveldweg, en van daar door naar huis. Omstreeks kwart over 6 's ochtends was ik vertrokken en rond 9 uur weer thuis. Onderweg heb ik namelijk best veel gepauzeerd wegens een fysiek ongemakje; de effectieve looptijd viel gelukkig wel m...

Het leek aanvankelijk een betrekkelijk koele wandeling te worden, maar tijdens de laatste kilometers was de zon prikkenderwijs op mijn rug goed te voelen. Aangezien de vorige wandeling weer 2 weken geleden is, was het hoog nodig om weer wat lui zweet eruit te lopen. Ik wilde bovendien wel eens weten hoe dat Struinpad nou is; ik had tijdens mijn wandeling Hooiweg linksom (nr. 22) aan de zijkant van de weg 'Tussen de Verlaten' nabij Berkum een bordje zien staan met 'Struinpad'. Nadat ik van huis via de Wipstrik en langs Isala naar de Kuyerhuislaan was gegaan ben ik vandaag dat pad ingelopen. Het Struinpad loopt haaks van de weg af de landerijen in en maakt dan een bocht naar rechts, langs een sloot, naar het bruggetje in het Ambeltpad. Over het Ambeltpad liep ik naar het oostelijke deel van de Kuyerhuislaan en over de Helmhorstweg naar de spoorwegovergang in de Herfterlaan. Die heb ik gevolgd tot de spoorwegovergang iets verderop, naar de Valkenbergweg. Die heb ik ook gel...

Twee weken was ik uit de running (ja letterlijk!) met griepverschijnselen. Nu het zo goed als over is, moest ik van mezelf weer gaan wandelen. Ik was bang dat het anders zou gaan versloffen en dat is geen optie. Het wandelplezier is té aangenaam om aan de kant te schuiven als 'das war einmal'. Ik ging om ca. 12 uur de deur uit met het idee, dat wordt slenteren om de cadans weer te vinden en met een kleine 10 kilometer ben ik wel weer binnen. Maar na de eerste paar kilometer langs het kanaal merkte ik dat ik de pas er behoorlijk in had en bij thuiskomst was de beloning twéé records: a. het hoogste tempo en b. de hoogste verbranding! Ik ben er zelf blij mee. De afstand van 14,53 km heb ik gelopen in 2 uur 30 minuten. Het tempo is dan 10:21 min/km ofwel 5,79 km/u. Het vorige record (10:47, 5,57) is van wandeling 19, De Herfte linksom op 12 juni. Ik heb de hoogste verbranding in tijd gerealiseerd: 471 cal/u. Daarmee is het record (460 cal/u) van de Nacht van de vluchteling (wan...

Van kwart over 11 tot kwart voor 2 heb ik gewandeld. Een nieuw parcours, maar met bekende stukken. Achter Isala ben ik rechtsaf gegaan en na een klein stukje, een bruggetje over, linksaf de Herinneringslaan in. Dat is het gedeelte dat vanaf coördinaten 52.513896N, 6.128797E schuin door het veld loopt met nog vrij jonge boomaanplant erlangs. De eerste foto toont een bord met de betekenis van de Herinneringslaan. Deze laan komt uit op de Gooseveldweg, ook een laan met forse eiken erlangs. Via een stukje Kuyershuislaan kwam ik bij het begin van de Herfterlaan. In plaats van door te lopen naar Sorghvliet en de boerderijen verder oostelijk, ben ik het spoor naar Hardenberg overgestoken, de Valkenbergweg op. In de eerste bocht ligt een boerderij, de Valkenhorst. Die naam heb ik gebruikt voor de titel van deze wandeling. Dat stukje is regelrecht idyllisch om te lopen, tot aan ongeveer het Parochiehuis. Vóór het Parochiehuis ben ik rechtsaf geslagen op het Hoekserfpad naar de Wijthmenerplas....

De afgelopen week was het telkens te heet om te lopen. Twee keer overwoog ik om rond 4 uur 's ochtends op te staan en een wandeling te maken, maar de hitte van maandag 24 tot en met woensdag 26 juni had me uitgeput. Vandaag stond ik echter toch om half 5 op en om 3 minuten over 5 was ik op pad. De wandeling was dezelfde als op zondag 23 juni, een week geleden. Vandaag heb ik mogen ervaren dat het gezegde 'de morgenstond heeft goud in de mond' honderd procent wáár is. Geen records gelopen, maar het tempo lag wel iets hoger dan vorige week, namelijk 5,38 km/u, en ik heb 1214 calorieën eruit gelopen tegen 1197 een week geleden. Om 10 over 8 was ik weer thuis. Bij de foto's: 1. De gouden morgenstond op de Maatgravenweg. 2. Bloemenweelde op het talud van de Oldeneelallee aan het eind van de Nieuwe Weteringkade, waar het fietspad onder het viaduct duikt naar het Weteringpad.